Περί Τμήματος Αυτοματισμού

Πότε ξεκίνησαν όλα;
Μπορεί κανένας να μην έχει αυτή την απορία.
Μπορεί κανένας να μην ενδιαφέρεται να μάθει.

Μπορεί όμως τελικά κάποιους να τους ενδιαφέρει. Το πιο καινούργιο τμήμα στο Τ.Ε.Ι. Πειραιά και άρα αυτό με τη μικρότερη ιστορία. Όχι όμως και τη λιγότερο ενδιαφέρουσα. Πότε λοιπόν ξεκίνησαν όλα;
Καλοκαίρι 1987. Η τηλεόραση έχει δείξει πριν από λίγο το όνομά μου! Από κάτω από το όνομα έγραφε «Τμήμα Αυτοματισμού – Τ.Ε.Ι. Πειραιά». Πρώτη φορά είχε εμφανιστεί στο μηχανογραφικό. Το είχα δηλώσει σχετικά ψηλά γιατί μου είχε φανεί ενδιαφέρον σαν όνομα. Πάνω από το «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ».  Τρέχω στο σχολείο να επιβεβαιώσω. Συναντώ τον καθηγητή της Φυσικής. «Ξέρετε τι είναι αυτό;» τον ρώτησα. «Κάτι με υπολογιστές» μου απάντησε.
Σεπτέμβριος 1987. Εγγραφές. Ο πρώτος ταξιτζής δεν κατάλαβε όταν του είπα «Τ.Ε.Ι. Πειραιά». Νόμισε «Δ.Ε.Η. Πειραιά» και δεν μπήκε στον κόπο να ξαναρωτήσει. Με έβγαλε σε τελείως άσχετο σημείο και είπε «εδώ είναι» με ύφος που δεν σήκωνε πολλές αντιρρήσεις. Ευτυχώς ο δεύτερος ταξιτζής ήξερε. Τα κτίρια εντυπωσιακά. Ολοκαίνουργια! Πεντακάθαρα. Σε πολλά σημεία υπήρχαν πέτρινα παγκάκια για να κάθεσαι, άνεση, ελάχιστα αυτοκίνητα, ησυχία, πολύ λίγες αφίσες. Οι αρχαίες ελιές εντυπωσιακές. Άρχισαν τότε τα δύσκολα. «Μήπως ξέρετε που βρίσκεται η γραμματεία Αυτοματισμού;» ρώτησα και ξαναρώτησα. Με έστελναν δεξιά και αριστερά, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν γνώριζε. Ώσπου πέτυχα τον Κώστα. «Ρε φίλε, μήπως ξέρεις που βρίσκεται η γραμματεία του Αυτοματισμού, έχω φάει τον κόσμο» τον ρώτησα. «Κι εγώ αυτήν ψάχνω, έλα να ψάξουμε παρέα» μου απάντησε. Τελικά την βρήκαμε απέναντι από την σημερινή γραμματεία της Σ.Τ.ΕΦ. σε ένα μικρό γραφειάκι με ένα χαρτί απέξω που έγραφε «ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΥ». Αυτό  εξηγούσε γιατί δεν το βρίσκαμε, καθώς σε όλες τις άλλες γραμματείες υπήρχαν επίσημες ταμπέλες φτιαγμένες από χαλκό. Η γραμματεία είχε μία και μοναδική υπάλληλο. Γραφτήκαμε και ρωτήσαμε πότε ξεκινάνε τα μαθήματα. Μας έδωσε το πρόγραμμα και μας είπε «την Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου, στις 8 το πρωί».
Το πρώτο μάθημα έγινε την 1η Οκτωβρίου 1987 στις 8 το πρωί. Μαθηματικά Ι με τον Κύριο Κλήμη. Η αίθουσα γεμάτη από περίπου 40 σπουδαστές και σπουδάστριες. Σε όλους υπάρχει το ερώτημα: τι είναι το τμήμα Αυτοματισμού; Τι είναι ο αυτοματισμός;  Με τι θα ασχοληθούμε όταν τελειώσουμε;
Ο Κύριος Κλήμης δεν μπορεί να μας απαντήσει. Δεν ήταν αρμόδιος και δεν ήθελε (πολύ σωστά) να μπει σε άλλα χωράφια.
Τα μαθηματικά που μας έκανα ήταν σχετικά βατά, έδειχναν όμως ότι θα ακολουθούσε «βαρύ» πρόγραμμα. Εκτός από τα Μαθηματικά Ι, το πρόγραμμα περιελάμβανε για το Α’ Εξάμηνο, Φυσική Ι (Θ+Ε), Προγραμματισμό Ι (Θ+Ε), Ηλεκτρονική Φυσική – Ηλεκτρονικά Ι (Θ+Ε), Ηλεκτροτεχνία Ι (Θ+Ε), Τεχνικό Σχέδιο, Αγγλικά Ι και Χημεία!!! (Θ+Ε).
Η Χημεία ιδιαίτερα δύσκολη. Όχι τόσο για το εργαστήριο όσο η θεωρία. Το εργαστήριο μάλλον ενδιαφέρον. Υπεύθυνος ο Κύριος Ρούτουλας. Δοκιμαστικοί σωλήνες και PH-μέτρα, δείκτες και διαλύματα.
Όλα τα εργαστήρια πολύ καλά. Το πολύ δύο σπουδαστές σε κάθε θέση εργασίας. Το εργαστήριο πληροφορικής καταπληκτικό. Σύστημα UNIX με τερματικά που εξυπηρετούσε ένας κεντρικός server ο οποίος διέθετε σκληρό δίσκο με το ασύληπτο (για την εποχή) μέγεθος των 2 Giga Byte!!!
Ο πρώτος κωδικός για τον χώρο που μας αναλογούσε στο σκληρό έχει το χαρακτηριστικό aua και ακολουθούσε το νούμερο της ομάδας.
Ο Κώστας συμφώνησε μαζί μου όταν τελείωσε η πρώτη εβδομάδα: περιμένει πολύ διάβασμα! Είχαμε πάει ομάδα σε όλα τα εργαστήρια και το πράγμα φαινόταν ιδιαίτερα δύσκολο. Είχαμε όμως ακόμα την απορία: τι είναι αυτοματισμός;
Εμφανίζεται επιτέλους ο προϊστάμενος! Προσωρινός προϊστάμενος. Είναι ο Κύριος Τσιαμπάζης. Μπαίνει στην τάξη και μας λέει να μην φύγουμε. Να μην ξαναδώσουμε. Είναι ένα καινούργιο τμήμα, στο χέρι μας είναι να το κάνουμε μεγάλο και ξεχωριστό. Θα ασχοληθούμε με πρωτοποριακά πράγματα. Θα δώσουμε στη βιομηχανική παραγωγή αυτό που της λείπει: τον αυτοματισμό!
Μας εμπνέει. Μας πορώνει. Οι αίθουσες γεμάτες. Έτσι κι αλλιώς ήταν βλακεία να μην παρακολουθείς. Από τις παρακολουθήσεις μπορούσες να πάρεις το μέγιστο δύο (2) πιστωτικές μονάδες για το τέλος. Οι καθηγητές έπαιρναν παρουσίες. Και να μην έπαιρναν όμως εκεί θα ήμασταν εμείς. Ιστορικό έχει μείνει το πρωινό όπου τα λεωφορεία είχαν απεργία. Είχαν απεργία και έβρεχε! Στις 8 το πρωί όμως υπήρχαν 12 αυτοματιστές στο πρώτο εργαστήριο πληροφορικής. ΚΑΝΕΝΑΣ από εμάς δεν είχε αυτοκίνητο. Ο καθηγητής έκανε το σταυρό του όταν μας είδε. «Καλά δεν παίζεστε εσείς οι αυτοματιστές, αμφιβάλλω αν κάνει κανείς άλλος μάθημα σήμερα» μας είπε. Είχαμε πάει με κάθε μέσο και κυρίως με τα πόδια. Η απεργία θα κρατούσε όλη την ημέρα. Ποιος νοιαζόταν για την επιστροφή; Σημασία είχε να πάμε και για το τι θα γινόταν στην επιστροφή ήταν αδιάφορο.

Μία ιστορία από τους πρώτους φοιτητές του Αυτοματισμού που δεν θα μάθουμε ποτέ την συνέχεια….